... ร่องรอยความรู้สึก จากบันทึกของหัวใจ ...

... ไดอารี่เล่มนี้ ไม่ค่อยมีเรื่องราว กิจวัตรประจำวัน บันทึกอยู่สักเท่าไร...
... เป็นไดอารี่ของความรู้สึก ...
... ที่บันทึก อารมณ์ ความรู้สึก ความนึกคิด ของคนธรรมดาๆคนนึงไว้ ...
... บางทีก็อาจตรงใจใครหลายคน บางทีก็ขัดแย้งความรู้สึกหลายๆคน ...
...
... เพราะต่างใจก็ต่างจิต ...
... ความรู้สึก นึกคิด ที่เกิดขึ้น จึงเป็นสิ่งที่น่าบันทึก ...
... เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกในใจอาจเปลี่ยนแปลงไป ...
... แต่ถ้าเราหวนกลับไปหาความรู้สึกตอนนั้นได้ ...
... จะทำให้เรารู้ว่า เหตุการณ์รอบๆความรู้สึกนั้น ...
... จะยังคงชัดเจนในอยู่ความทรงจำ โดยไม่ต้องพึ่งบันทึกใดๆ ...
Diary of pixel ::: ร่องรอยความรู้สึก ในบันทึกของหัวใจ

 


[ home ::: diary ::: about me ]

Tip = โลกทั้งใบของใครอีกคน
22 Feb 2008 - 23:47:19

 

... ตอนมีความสุขกันมากๆ ไม่ว่าเรื่องอะไร ...
... เคยรู้สึกบ้างมั้ยครับว่าโลกใบนี้มันน่าอยู่ ...
... ยิ่งเวลาที่เราได้รับน้ำใจจากใครที่เป็น คนอื่น สำหรับเราบนโลกใบนี้ ...
... อย่างเช่นเวลาที่เราขี่มอเตอร์ไซด์ล้ม พี่ป้าน้าอามาจากไหนไม่รู้ เข้ามาช่วยเต็มเลย ...
... หรือเวลาที่กระเป๋าเป้ซิบแตก แหกจนของร่วงหล่นกระจายกลางสยามสแควร์ ...
... น้ำใจจากคนแปลกหน้ารอบข้างมากมาย อาจทำให้เรารู้สึกว่าโลกนี้ก็ยังมีเรื่องดีๆอยู่อีกนะ ...
...
... น้ำใจในอีกรูปแบบหนึ่งก็คือการตอบแทนด้วยเงิน หรือที่เรารู้จักกันในนามของ Tip นั่นเอง ...
... บ่อยครั้งที่เราไปกินอาหารตามร้าน แล้วเด็กเสิร์ฟดีมากๆ คอยดูแลเราตลอด ...
... มาเติมน้ำ รินเบียร์ให้ตลอด สั่งอะไรกับน้องคนนี้ก็ได้เร็ว ไม่มีลืม ...
... ตอนจ่ายตัง ต่อให้ไม่มีข้อบังคับใดๆ เราก็อาจเกิดความรู้สึกอยากให้ Tip น้องคนนั้นขึ้นมาเอง ...
... (แต่ถ้าบริการเห่ย ต่อให้ทอนตังมาเป็นเศษขนาดไหน มรึงก็อย่าหวังเลย กรูเก็บเรียบ) ...
... หรือแม้แต่ขณะเติมน้ำมัน ตอนเด็กปั๊มมาเช็ดกระจกรถให้ ...
... ความตั้งใจมันเห็นกันได้ ทำงานแบบใส่ใจ อยากให้กระจกรถสะอาด กับถูแบบให้งานเสร็จๆไป ...
... มันต่างกันนะ คุณว่าจริงมั้ย? ...
... ตอนอยู่เมืองไทยถ้าเจอเด็กปั๊มประเภทแรกนะ ผมไม่เคยลังเลสักครั้งที่จะให้สินน้ำใจตอบแทน ...
... อย่างต่ำๆก็เหรีญสิบ ถ้ามีเยอะหน่อยก็แบงค์ยี่สิบ ...
... นั่นคือระบบ Tip จากความพึงพอใจ ที่ใช้กันในประเทศไทย ...

...

... แต่สำหรับที่อเมริกานี่ ระบบ Tip มันเป็นจริงเป็นจังว่านั้น ...
... ถือได้ว่าเป็นค่า service จ่ายตามความประทับใจก็จริง แต่ว่ามันสมควรจะต้องให้เสมอ ...
... คือประทับใจมากก็ให้มากได้ แต่ถ้าไม่ประทับใจจะไม่ให้เลยนี่ ก็จะน่าเกลียดมาก ...
... เพราะถ้าไม่ได้ค่า service เท่ากับว่า server คนนั้นทำงานฟรีไปเลย ...
... ไม่เหมือนเมืองไทยนะ ค่าอาหารอาจจะรวมค่าแรงเด็กเสิร์ฟไปแล้ว เดี๋ยวเจ้าของร้านไปจ่ายให้กันเอง ...
... แต่ที่นี่ ค่าอาหารก็คือค่าอาหาร ส่วนค่า service นั้นคือ Tip ...
... ถ้า appreciate การบริการมาก ก็ Tip เยอะได้ แต่ถ้า so so หรือไม่ชอบ ...
... ขั้นต่ำของ Tip ที่นี่จะอยู่ที่ 10-15% ของยอดรวมอาหาร ...
... นั่นคือ ถ้ามื้อนั้นราคา $100 ก็ควรจ่าย Tip ประมาณ $15 เป็นขั้นต่ำ ...
... ดังนั้นตอนที่เราจ่ายตัง ในใบเสร็จมันจะมีช่องให้ใส่ Tip มาให้ด้วยเลยเสร็จสรรพ ...
... ยิ่งหว่านั้นบางร้านมีคำนวนบอกไว้ให้เสร็จสรรพว่า Tip 15% เท่าไร 20% เท่าไร ไม่ต้องคิดเอง ...
... นี่คือระบบ Tip ของประเทศนี้ ...

Receipt Example

... แต่ถ้าหากเป็นบริการ Togo นั่นคือไม่ได้นั่งกินที่ร้าน แค่สั่งใส่กล่องกลับไปกินบ้าน ...
... คิดง่ายๆก็ไม่ต้องให้ Tip เพราะเด็กเสิร์ฟไม่ได้มาบริการอะไร ...
... แรกๆก็คิดแบบนั้น แต่พอคิดให้ลึกซึ้งแล้ว ก็พบว่าวิธีคิดเช่นนั้นมันมักง่ายไปหน่อย ...
... เพราะเคยเจอเจอฝรั่งบางคนให้ Tip เยอะมากตอนมา Pickup Togo Order ...
... บางคนให้เท่านั่งกินในร้านเลย มันทำให้โลกทั้งใบของเราตอนนั้นน่าอยู่ขึ้นมากเหมือนกัน ...
...
... การนำอาหารใส่ภาชนะ Togo ก็เป็น service อย่างหนึ่ง ...
... ตั้งแต่การดูว่า อาหารชนิดนี้ต้องให้ซอสแบบไหนไปด้วย ต้องตักข้าวไปด้วยหรือเปล่า ...
... รวมไปจนถึงอาหารทั้งหมดของคนๆนั้นจะต้องครบ ห้ามขาดตกบกพร่อง ...
... ถ้ามองให้ลึกซึ้ง มันต้องใส่ใจมากกว่าการบริการลูกค้าในร้านเสียอีก ...
... เพราะกว่าลูกค้าจะแกะถุงออก ก็ไม่ได้อยู่ที่ร้านแล้ว จะเอาอะไรเพิ่มก็ไม่สามารถทำได้ ...
... ถ้าเรารู้จักใส่ใจความรู้สึกของคนอื่น จะทำให้เราไม่มองข้ามรายละเอียดเล็กๆน้อยๆเหล่านี้ ...
...
... แต่ตอนมาทำงาน Delivery ขับรถส่งอาหารนี่ คิดหนักมากๆกับการ Tip ...
... เรารู้ว่า Packing ก็เป็น Service ยิ่งถ้าออเดอร์มีจำนวนมากๆแบบที่เราเอาไปส่งตามออฟฟิศ ...
... คนที่ Pack ให้เราก็ยิ่งเหนื่อยและสับสน ไหนจะต้องมานั่งเขียนชื่อลูกค้าบนแต่ละกล่องอีก ...
... แต่มันไม่ใช่อาหารของเรา เรากำลังทำงานอยู่ ...
... รายได้ของเราต่อหนึ่งออเดอร์ที่ไปส่ง ก็อยู่ที่ 7-15$ เท่านั้น ...
... ถ้าเป็นออเดอร์เล็กๆ ก็ได้ประมาณ $7 ซึ่งถ้าจ่าย Tip พนักงาน Packing ไป ...
... ก็ยิ่งทำให้รายได้ยิ่งร่อยหรอลงไปมาก จนแทบไม่เหลือเลย ...
... คิดหนักมากๆในตอนที่มาทำช่วงแรกๆ ...
...
... แต่มีอยู่วันหนึ่งที่ไปรับออเดอร์ขนาดใหญ่ 30 กว่าคนที่ร้าน Chili มูลค่าอาหารมื้อนั้นราวๆ $300 ...
... ไปถึงก็เจอพนักงาน Packing ที่หน้าเป็นตูดเสมอตอนที่เรามารับออเดอร์ร้านนี้ ...
... แต่วันนี้ดูเหมือนหน้าเค้าจะยิ่งคล้ายตูดมากเป็นพิเศษ เค้าดู upset มากๆกับออเดอร์นี้ ...
... คุยกับเค้าเค้าก็บอกว่า มันเป็น nightmare ของไอเลยนะ กับออเดอร์ที่เยอะขนาดนี้ ...
... เราก็บอกว่า me too! เพราะมันทำให้เราต้องเดินขึ้นลงระหว่างรถกับออฟฟิศ หลายรอบมากๆ ...
... เค้าพูดกลับมาว่า but it's OK for you, you'll get a lot of tip ...
... ในตอนนั้นก็ทำให้เห็นภาพเลยว่า เราทำงานของเรา เราได้ค่า service ของเรา ...
... ในขณะที่เค้าก็ทำงานของเค้า ซึ่งงานของเค้าก็คือส่วนหนึ่งของงานเรา แต่เค้ากลับไม่ได้อะไรเลย ...
... วันนั้นเลยควักไปให้เค้า $5 แล้วบอกว่า ไอให้ยูได้เท่านี้นะ ไม่งั้นไอก็ขับรถฟรีเหมือนกัน ...
...
... ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ก็จะพยายามให้ Tip เสมอทุกครั้งที่ไปรับอาหาร ...
... รายได้เราลดลงบ้าง แต่ก็ไม่น่าจะเป็นอะไร แค่เลิกคิดมากเรื่องจำนวนเงินเล็กๆน้อยๆ ...
... สำหรับเรามันเป็นแค่ธนบัตรดอลล่าห์ 2-3 ใบ แต่มันเป็นโลกทั้งใบของใครอีกคน ...
... ชั่งน้ำหนักดูแล้วถือว่าคุ้มค่าทางจิตใจ และมันทำให้ความละโมภและนิสัยหิวเงินลดน้อยลงด้วย อันนี้ดีมากๆ ...
... และตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ทุกครั้งที่ไปรับอาหารที่ Chili สาขานี้ และเจอพนักงาน Packing คนนั้น ...
... จะได้รอยยิ้มกลับมาเสมอ เหมือนว่าเรากลายเป็นเพื่อนกันไปแล้ว ...
... เธอได้เอาตูดออกจากหน้ากลับไปไว้ในที่ที่มันควรจะอยู่แล้วมั้ง ...
... มันทำให้บรรยากาศการทำงานของเราดีขึ้นมากๆเลยด้วย หลายๆที่ที่เราไปรับอาหารคงคิดไม่ถึง ...
... ว่าจะได้ Tip จาก Driver กะเหรี่ยงชาวเอเชีย มันทำให้เค้า appreciate มากๆ ...
... และเวลาที่เรากลับไปร้านเดิมจะได้รับบริการที่ดีเสมอ บางทีเค้าก็บอกมาว่าเค้า check อาหารให้เราแล้ว ...
... รับรองไม่มีออเดอร์ตกหล่น (ถ้าออเดอร์ขาด เราก็อาจจะต้องวิ่งเพิ่ม ซ่อมงาน) ...
... เห็นได้ชัดว่า แค่เพียงลดละความละโมภลงและมีนำใจให้กันมากขึ้นแค่นั้น ...
... โลกทั้งใบก็เปลี่ยนไป น่าอยู่ขึ้นอีกมากมาย ...

...

... วันนี้ก็ไป Pickup ออเดอร์ที่ Baker Bros. ไปส่ง Delivery เหมือนเคย ...
... ก็วาง Tip ให้ไป $2 เหมือนที่เคยๆให้เค้า มันเป็นออเดอร์เล็กๆ และร้านก็ไม่ได้ยุ่ง ...
... เค้าก็จะไม่เอา เค้ายิ้มแล้วบอกว่า Oh! don't worry about it ...
... เราเลยบอกกลับไปว่า you should get it, I know you packed it for me ...
... and you checked all the food for me that makes my customer get it right. ...
... That's my appreciation ...
... บอกเค้าว่า เรารู้ว่าเค้าต้องนั่ง pack และดูแลความถูกต้องของอาหารให้เรา ...
... และนั่นก็ทำให้ลูกค้าของเราได้อาหารครบ ทิปนั่นคือคำขอบคุณให้กับสิ่งที่เค้าทำ ...
...
... เค้ายิ้ม เราก็ยิ้ม ...
... แล้วโลกของคนสองคนก็น่าอยู่ขึ้นอีกครั้ง :) ...

 

<< อเมริกามหาอำนาจ / America Power hi5 society >>

 

(9) Comment

ความคิดเห็นที่ 1

วันหลังแบ่งทิปมาให้มั่งดิ

KungKing [24 Apr 2008 - 3:59:20 ]


ความคิดเห็นที่ 2

ความคิดเห็นเหมือนคอมเม้นท์หนึ่ง

..
..

อะ ล้อเล่นนนนน

เคยเหมือนกันนะ ขอเล่าให้ฟังบ้าง
เคยเสิร์ฟตอนมื้อกลางวัน
แต่ตอนนั้นเพิ่งเปิดร้านเลย ยังเปิดไม่เสร็จด้วยซ้ำ
ร้านเปิดสิบเอ็ดโมง แต่ตอนนั้นสิบสี่สิบห้า
แล้วที่ร้านมีแบบที่นั่งข้างนอกด้วย
วันนั้น อากาศค่อนข้างหนาวเลยทีเดียว

มีลูกค้าคนนึง เดินจะเข้าร้าน
เราก็บอกว่า ร้านยังเปิดไม่เสร็จนะคะ
เค้าก็ยิ้มแล้วบอกว่า งั้นไม่เป็นไร ไอนั่งโต๊ะข้างนอกนี่ก็ได้
เราก็เลยถามเค้าว่า จะดื่มอะไรก่อนมั้ย ไอทำให้ยูได้
แต่อาหารคงยังสั่งไม่ได้นะ เพราะร้านยังไม่พร้อม
(แบบ จะทำก็ทำได้แหละ แต่คุณพ่อครัว ไม่ทำให้แน่ๆ T_T)
เค้าก็เลยบอกว่า งั้นกาแฟร้อนที่นึงนะ
เราก็ทำเอาไปเสิร์ฟ
พอสิบเอ็ดโมงเราก็ไปถามเค้าว่า จะรับอะไรเพิ่มไหม
พร้อมรับออเดอร์อาหารแล้ว
เค้าก็บอกไม่เอา เค้าแค่อยากกินกาแฟ
เราก็ถาม งั้นเข้าไปข้างในไหม ข้างนอกมันหนาวนะ
เค้าก็ยิ้มๆบอก ไม่เป็นไร เดี๋ยวเค้าก็จะไปแล้ว
เราก็โอเคๆ
แล้วก็คอยเดินไปถามเค้าเป็นระยะๆ ว่าจะเอาอะไรเพิ่มไหม
เพราะอยู่ข้างนอก เค้าจะเรียกเราลำบาก
เราต้องคอยเดินไปดูเอง

ปรากฏว่า สักพัก เค้าเดินจากไป ทิ้งเงินไว้บนโต๊ะ
กาแฟแก้วละแค่ห้าเหรียญ แต่เค้าวางแบงค์ยี่สิบไว้ให้
T__________T
ซาบซึ้งงงงงงง

applee [24 Apr 2008 - 9:26:53 ]


ความคิดเห็นที่ 3

อ่านแล้วรู้สึกดีจัง ...

ถ้าหลายคนบน โลก มีน้ำใจ กัน โลกคงน่าอยู่ เดี๋ยวนี้ หาน้ำใจย๊าก ยาก ไม่เหมือนสมัยก่อนเลย

แค่ รอยยิ้ม น้ำใจเล็กน้อย แต่ มหาศาลเหมือนกันเนอะ ^^ ....

กาบหอย [24 Apr 2008 - 12:56:25 ]


ความคิดเห็นที่ 4

... โลกทั้งใบ
... ของใครอีกคน
... ชอบประโยคนี้มากมาย
... ตอนแรกแอบอู้มาอ่าน
... กะจะอ่านผ่านๆ แต่พออ่านไปอ่านมา 2 รอบและ
... ดีจังพี่ หยิบเรื่องราวที่พบเห็นมาเล่าได้หลายอารมณ์ดี
... ดี ดี ชอบ ชอบ


G_ball_G [25 Apr 2008 - 9:51:46 ]


ความคิดเห็นที่ 5

รู้สึกดีจังนะเนี่ย...งืม งืม

ล่ำบึ้ก [03 May 2008 - 14:59:41 ]


ความคิดเห็นที่ 6

ดีใจที่ได้อ่านไดอารี่หน้านี้ :)

" .. เค้ายิ้ม เราก็ยิ้ม ...
... แล้วโลกของคนสองคนก็น่าอยู่ขึ้นอีกครั้ง "

คนอ่านก็ยิ้มเหมือนกันค่ะ ขอบคุณที่แบ่งปันเรื่องราวดีดีนะคะ :)

arisu [12 May 2008 - 16:29:15 ]


ความคิดเห็นที่ 7

ไม่ได้เข้ามาอ่านไดของพี่ 3 นานมาก

ชอบจัง ... เธอได้เอาตรูดออกจากหน้าไปไว้ในที่ๆควรจะอยู่แว้วววว

ไว้ถ้าเปิ้วววเกิดรมณ์เสียขึ้นมานะ จะนึกถึงประโยคนี้หล่ะ

เพราะไม่ได้ดั่งใจทีไร หน้าเปิ้วววก็ชอบกลายเปงตรูดเรื่อยอ่ะ ฮ่าๆๆๆ

กรูเปิ้ววว [01 Jun 2008 - 22:36:15 ]


ความคิดเห็นที่ 8

ผมยิ้มเมื่ออ่านจบ
:)

hmadang (http://www.octteam.com) [17 Feb 2009 - 13:38:21 ]


ความคิดเห็นที่ 9

^
... แล้วจะไม่ทิปผมหน่อยเหรอครับ ...



pixel (http://www.pixellive.com) [17 Feb 2009 - 14:04:55 ]

 


คุณค่าของการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ทางความคิดนั้น มิอาจประเมินได้
รบกวนกรอกเลขที่เห็นหน่อยนะครับ กัน Spam
5800
นามมือ
อีเมลไว้เสวนา
เนื้อที่โฆษณา


 


Comment Alert (3 วันที่ผ่านมา)

 
Jan 2011
  01:  ย้าย / move
 
Jan 2010
  13:  กะเหรี่ยงหางาน / An Alien Job Seeker
  07:  ยิ่งเล็กยิ่งใหญ่
  01:  เป้าหมายปี 2010
 
Nov 2009
  18:  โชคดีเติมฟรี / Lucky Free Gas
  13:  น้ำน้อยชนะไฟ
 
Oct 2009
  30:  ของส่วนตัว / Privacy
 
Jun 2009
  03:  The Terminal
 
Apr 2009
  28:  วิมาร ภาค ๒
  21:  เมื่อกีตาร์กลายมาเป็นอุปกรณ์หากิน
  19:  ส่งตัวเองเรียนเมืองนอก ประเสริฐจริงเหรอ?
  17:  บกพร่องโดยสุจริต
  12:  สงครามสงกรานต์ / Songkarn War
  08:  วิมาร
  05:  ผู้สอนที่ป้อนไม่เป็น
  03:  ร้านอาหารกับการตลาด
  02:  ฮีโร่กะเหรี่ยง / Alien Saver
 
Mar 2009
  28:  นานาจิตตังค์
  15:  มุขไม่เนียนจะโดนเจี๋ยนเอาง่าย ๆ
  07:  น้องสาวห่างห่าง / a next door sister
  06:  ความงามในหน่อไม้
  04:  ดอกไม้ที่ไร้เกสร / Pollenless Blossom
 
Feb 2009
  13:  ไกลเกินจะคว้าหรือแค่ละสายตาจากมัน?
  09:  เพลงไรดี? / which song?
  01:  กรุงศรีอยุธยาเป็นเมืองอกแตก
 
Jan 2009
  23:  ยินดีกับผมหน่อย
 
Oct 2008
  31:  zombie อาละวาด
  29:  มวยหูฟัง / headphone competition
  21:  ความคาดหวัง คือเหตุแห่งความท้อใจ
  20:  บัญชีความดี ไม่มี 'ขาดทุน'
  16:  Phi Theta Kappa
  13:  คลิปอ้น / Aon's clips
  09:  ตัวแทนแอนด์ผู้พิทักษ์
  07:  ยิ้มสีเลือด / Red Smile
 
Sep 2008
  19:  กระบี่กษัตริย์ในมือจัณฑาล / exploit
  06:  เมื่อระบบมันห่วย / Useless System
  05:  กู้บ้าน / Apartment Recovery
  04:  นานาวาทะทางการเมือง
  03:  สยามเมืองยิ้ม / Land of Smile
 
May 2008
  31:  สิ่งที่เกิดไปแล้ว / it happened
 
Apr 2008
  30:  ลูกค้างี่เง่า / stupid customer
  20:  อาหารไทย ความภูมิใจระดับโลก
  13:  ทำงานร้านอาหาร ทำงานกับชีวิตคน
  05:  Defragmentation
 
Mar 2008
  24:  MSN virus
  19:  แมคบุ๊คอมตะ / undying Macbook
  13:  Bose (อ่านว่าโบส)
  12:  อีเมลมักง่าย / Negligent Email
  07:  การนั่งสมาธิทำให้ฉลาดขึ้น
  04:  ยึดอำนาจ / revolution
  03:  ละอองน้ำแข็งในแสงไฟ / the beautifully-flying snow
 
Feb 2008
  28:  เครื่องซักผ้าเปี่ยมประสบการณ์ / The experienced washer
  25:  hi5 society
  22:  Tip = โลกทั้งใบของใครอีกคน
  21:  อเมริกามหาอำนาจ / America Power
  16:  คุก / Jail
  11:  ตั๋วดัดนิสัย / Habit Controlling Ticket
 
Jan 2008
  30:  Salata
  25:  เมาส์ทรงพลังที่สะดือเน่า / a rotten-naveled mighty mouse
  23:  รูมเมทผู้น่ารัก / how nice my roommate is
  19:  ความรันทดบนท้องถนน / delivery toughness
  09:  คนขับรถ / Delivery
  06:  จดหมายจากหลานชาย / Last Letter
  05:  เสียงสุดท้าย / Last Words
  03:  วันที่ยายไม่กลับบ้าน
 
Sep 2007
  13:  จรรยาบรรณบริกร / Wait Ethic
  10:  ปลอดภัยไว้ก่อน / Safety First
  08:  Day31: Civic's closed deal + Pool Bar
  07:  Day30: a gal-faced man
  06:  Day29: All in one backpack + just smile :)
  05:  Day28: The Red Civic
  04:  Day27: talk to customer + grand mom
  03:  Day26: Windows & Viruses + Civic + busy
  02:  Day25: full-day work + first income :)
  01:  Day24: First photography job + Basketball + wii
 
Aug 2007
  31:  Day23: First Hang Out
  30:  Day22: looking for used car + this world has no secret
  29:  Day21: Start work
  28:  Day20: English in the class
  27:  Day19: Open Semester + Got a job
  26:  Day18: Used books
  25:  Day17: Apply jobs + Basketball @ UD
  24:  Day16: วันนี้ไม่ได้ทำอะไร ไม่ต้องเข้ามานะ
  23:  Day15: two guitar players
  22:  Day14: Fire in the ass hole -_-'
  20:  Day12: Reschedule + Tom Thumb + Fitness
  19:  Day11: Bootcamp, Windows and enjoy Gaming ^^'
  18:  Day10: brown rice
  17:  Day9: Orientation
  16:  Day8: Money Pending + Broccoli and Pork with Oyster Sauce
  15:  Day7: T.B. Test's result & Shopping mall
  14:  Day6: Take order
  13:  Day5: Test of English + first time in transportation
  12:  Day4: Yahoo's maps + first cooking
  11:  Day3: Bangkok City
  10:  Day2: Jet lag
  09:  Day1: First sight
  09:  แค่ฟ้าที่กั้นไว้ / to the land behind the horizon
  09:  สปริงตัว / Take off
  08:  ย่อตัว / packing

....................................

... แสดงความคิดเห็นได้ทุกเรื่องครับ ...
... เรื่องเก่าๆก็ comment ได้ ...
... ไม่ต้องกลัวว่าผมจะไม่ได้อ่าน ...
... ทำระบบเตือนเอาไว้แล้ว ...
... เมนท์มาเถิดครับ ...
... เดี๋ยวผมจะไสหัวเข้าไปอ่านเอง ...
... :) ...

pixel

 


Design & Develop by pixel
© copy right 2008, All rights reserved.

[2795]