... ร่องรอยความรู้สึก จากบันทึกของหัวใจ ...

... ไดอารี่เล่มนี้ ไม่ค่อยมีเรื่องราว กิจวัตรประจำวัน บันทึกอยู่สักเท่าไร...
... เป็นไดอารี่ของความรู้สึก ...
... ที่บันทึก อารมณ์ ความรู้สึก ความนึกคิด ของคนธรรมดาๆคนนึงไว้ ...
... บางทีก็อาจตรงใจใครหลายคน บางทีก็ขัดแย้งความรู้สึกหลายๆคน ...
...
... เพราะต่างใจก็ต่างจิต ...
... ความรู้สึก นึกคิด ที่เกิดขึ้น จึงเป็นสิ่งที่น่าบันทึก ...
... เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกในใจอาจเปลี่ยนแปลงไป ...
... แต่ถ้าเราหวนกลับไปหาความรู้สึกตอนนั้นได้ ...
... จะทำให้เรารู้ว่า เหตุการณ์รอบๆความรู้สึกนั้น ...
... จะยังคงชัดเจนในอยู่ความทรงจำ โดยไม่ต้องพึ่งบันทึกใดๆ ...
Diary of pixel ::: ร่องรอยความรู้สึก ในบันทึกของหัวใจ

 


[ home ::: diary ::: about me ]

จดหมายจากหลานชาย / Last Letter
06 Jan 2008 - 23:31:44

 

... ยายจากไปแล้วอย่างสงบ เมื่อเวลา 18.15 น. ตามเวลาประเทศไทย ...
...
... หลังจากนั้นไม่นาน ...
... จดหมายฉบับสุดท้าย ที่หลานชายเขียนถึงยาย ...
... ก็ถูกส่งไปให้น้าตีพิมพ์ลงในหนังสือที่ระลึกงานพระราชทานเพลิงศพ ...
...
... จดหมายฉบับนี้ประกอบไปด้วย เรื่องสั้นที่เขียนด้วยความรู้สึกในความทรงจำที่เหลืออยู่ ...
... จำนวนสองเรื่อง แต่เกี่ยวเนื่องเป็นเรื่องเดียวกัน ...
... เพียงแต่ น้ำเสียงในเนื้อหา มันแตกต่าง ...
... ก็เลยขอแยกเป็น "บ้านยาย" และ "วันที่ยายไม่อยู่บ้าน" ...







" บ้ า น ย า ย "






grand mom1"บ้านยาย" เป็นชื่อของสถานที่ที่สำคัญที่สุดของผมมาตลอด 27 ปี เพราะที่แห่งนี้มีหญิงชราที่ผมรักมากที่สุดในโลกอยู่ เธอเป็นผู้หญิงคนแรกๆที่ยินดีเหลือเกิน กับการลืมตาขึ้นของผมบนโลกใบนี้ เป็นผู้หญิงคนที่แม่สอนให้ผมเรียกว่า "ยาย"

ยายเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของทุกคนในบ้าน ยายเป็นทั้งแม่ เป็นทั้งย่า ของลูกและหลานกว่าสิบชีวิต ไม่ว่าครอบครัวเราคิดจะทำอะไร วางแผนจะไปเที่ยวไหน ยายจะเป็นคนแรกที่ทุกคนนึกถึงเสมอ ไม่มีใครรู้ว่า ผู้หญิงคนนี้เป็นศูนย์รวมจิตใจ ของทุกคนในครอบครัวตั้งแต่เมื่อไร ทุกคนรู้แค่เพียงว่าในวันสำคัญ ในโอกาสพิเศษ ไม่ต้องนัด แต่เจอกันที่ "บ้านยาย"

ผมไม่เคยนั่งคำนวนว่ายายรักผมแค่ไหน ผมรู้แค่เพียงว่า ยายดีใจมากทุกครั้งที่เห็นผมเดินเข้าบ้าน ผมไม่เคยได้ยินยายพูดหรอกนะว่าดีใจ ผมแค่เห็นหญิงชราคนหนึ่งยิ้มและหัวเราะขึ้นมาอย่างมีความสุข ทันทีที่เห็นหน้าผมแค่นั้นเอง จากนั้นผมก็จะลงไปนอนข้างๆยาย กอดๆเกาๆไปตามประสาหลานขี้อ้อน ทำแบบนี้อยู่ทุกครั้ง จนเป็นภาพที่ลุงป้าน้าอาเห็นจนชินตา

จนเมื่อผมเดินทางมาตามฝันอยู่ในดินแดนอีกฝั่งของฟ้า "บ้านยาย" ก็ไกลเกินกว่าที่ผมจะหารถเมล์สาย 57 นั่งไปหายายได้ ผมจึงทำได้แค่เพียงส่งเสียงไปตามสาย เมื่อยายได้ยินเสียงผมผ่านทางโทรศัพท์ ยายก็หัวเราะอย่างมีความสุขด้วยน้ำเสียงที่ผมคุ้นเคย แล้วยายก็พูดขึ้นมาว่า "โอย ดีใจลูก ดีใจ โอยยย น้ำตาไหล" ผมรู้ว่ายายไม่ได้โกหก ยายกำลังน้ำตาไหลอยู่จริงๆด้วยความดีใจ เพราะน้ำตาผมเองก็กำลังไหลอยู่เช่นกัน ผมอยากเข้าไปกอดยายซะเดี๋ยวนั้นอย่างทุกครั้งที่เคยทำ แต่ผมทำไม่ได้ ผืนฟ้าขนาดมหึมาที่กั้นไว้ ทำให้ผมทำได้แค่เพียงบอกผ่านโทรศัพท์ไปว่า ยายเดินดีๆนะ จะลุกจะนั่งก็ระวัง ห้ามหกล้มเล่น
เพื่อที่ผมจะได้กลับไปกอดยายได้อีกนะยายนะ

บ่อยครั้ง ที่ยายหกล้มแล้วต้องไปโรงพยาบาล แต่มันก็แค่แป๊ปเดียวแล้วก็กลับบ้าน ผมคิดว่าครั้งนี้ก็คงเหมือนกับทุกๆครั้ง พ่ออีเมลมาบอกว่ายายหกล้มเข้าโรงบาลอีกแล้ว ผมกะว่าอีกสองสามวันจะโทรไปคุยกับยายที่บ้าน ว่าหกล้มเล่นอีกแล้วนะ ผมไม่รู้ ว่ายายจะไม่กลับมาบ้านอีกแล้ว

คำว่า "บ้านยาย" เป็นคำธรรมดาที่มีค่าในความรู้สึกของผมเป็นอย่างมาก คำว่า 'ครอบครัว' ของผมเริ่มต้นขึ้นที่นี่ ผมพบลุง ป้า น้า น้อง ที่บ้านยายเป็นที่แรกและที่เดียว บ้านยายจึงกลายเป็นสถานที่ที่เป็นศูนย์รวมของพวกเราทุกคนตลอดมา แต่วันนี้ผมไม่รู้แล้วว่า สถานที่เดิมจะยังคงเป็นเหมือนเดิมอยู่อีกไหม

เมื่อ "บ้านยาย"
ไม่มี "ยาย"








" วั น ที่ ย า ย ไ ม่ อ ยู่ บ้ า น "


วันแรกที่รู้ว่ายายต้องฟอกไต ผมก็เริ่มรู้ว่าบางอย่างจะต้องเปลี่ยนไป เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดา สังขารคนเราร่วงโรยไปตามธรรมชาติ เราทำได้แค่เพียงทำความเข้าใจ และยอมรับความเป็นจริงที่เกิดขึ้นเท่านั้น เหมือนที่ท่านพุทธทาสบอกไว้ว่า สิ่งใดเกิดขึ้นแล้ว สิ่งนั้นดีเสมอ แม้บางครั้งความจริงจะเป็นเรื่องเศร้า แต่เราก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้

ยายต้องฟอกไตมาเป็นระยะเวลานานแล้ว แรกๆก็สองอาทิตย์ครั้ง หลังๆก็เริ่มถี่ขึ้นๆ จนอาทิตย์นึงต้องฟอกมากกว่าหนึ่งครั้ง ยายขับรถไม่เป็น ถึงเป็นก็คงไม่มีใครปล่อยให้ยายขับรถเอง และ ไม่มีใครปล่อยให้ยายนั่งรถเมล์ไปฟอกไตเองเช่นกัน แม่ ป้า และน้าๆของผม จึงผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันพายายไปฟอกไตทุกๆสัปดาห์ บางคนอาจจะนึกว่าเป็นเวรเป็นกรรม ถ้าจะต้องมาคอยดูแลคนแก่ คอยพาแม่ไปฟอกไตทุกอาทิตย์ เทียวรับเทียวส่ง เสียเวลางาน เสียเวลาสังสรรค์ จะไปเที่ยวไหนไกลๆก็ไม่ได้ แต่ภาพที่ผมเห็น และสิ่งที่ผมได้เรียนรู้จากครอบครัวของผมคือ ลูกของยายทุกคนยินดีที่จะเป็นคนพาแม่ไป ดีใจที่จะได้คอยดูแลแม่ในยามแก่เฒ่า เป็นโอกาสที่จะได้ทำเพื่อแม่ โอกาสที่จะได้อยู่กับแม่ให้มากที่สุด ก่อนที่จะไม่มีแม่ให้กอดอีก

วันนี้ ครอบครัวผมคงไม่มีใครเสียใจที่ไม่ได้ทำอะไรให้ยายมากพอก่อนที่ยายจะจากไป เพราะทุกนาทีที่ผ่านมา เรามีช่วงเวลาแห่งความสุข มีความทรงจำอันแสนวิเศษด้วยกันมากมาย ผมเชื่อว่า ยายของผมเป็นหญิงชราที่มีความสุขที่สุดบนโลกใบนี้ ยายมีคนที่ยายรักและเค้าเหล่านั้นก็รักยายมาก อยู่ใกล้ๆตลอดเวลา ยายมีลูกที่กตัญญู เป็นคนดีและทำให้ยายภูมิใจ ยายมีหลานที่น่ารัก ขี้อ้อนและคอยทำให้ยายภูมิใจตลอดเวลาเช่นกัน ยายมีช่วงเวลาดีๆในบั้นปลายชีวิตอยู่กับคนเหล่านี้ มีเรื่องราวดีๆ มีเสียงหัวเราะมากมาย แม้กระทั่งในวินาทีสุดท้าย คนที่ยายรักและรักยาย ก็มาอยู่กับยายพร้อมหน้าพร้อมตา

บางทีการจากกันโดยที่ยังไม่ได้ร่ำลา ก็เป็นเรื่องที่ปวดร้าวไม่น้อย ผมเป็นคนเดียวที่ไม่ได้เข้าไปบอกลายายในห้องไอซียู แม้หมอจะบอกว่ายายไม่รับรู้อะไรแล้ว แต่ทุกคนก็เชื่อว่า ยายยังสามารถได้ยินเสียง ยังสัมผัสไออุ่นจากอ้อมกอดได้ ลูกหลานทุกคนเข้าไปหายายในห้องไอซียู ได้กอด ได้บอกลายายเป็นครั้งสุดท้าย ยกเว้นผม ที่ไม่สามารถเอาชนะระยะทาง แล้วข้ามขอบฟ้ามาหายายได้ ผมพยายามจะใช้โทรศัพท์เพื่อให้ยายได้ยินเสียงผม แต่พยาบาลก็ไม่อนุญาตให้ใช้มือถือในห้องไอซียู ผมนึกว่าผมจะไม่ได้บอกลายายแล้ว แต่โชคดีที่รู้ว่าน้านัฐเอาเสียงธรรมะ mp3 เข้าไปเปิดให้ยายฟังได้ ผมก็เลยรีบอัดเสียงพูดของตัวเองเป็น mp3 แล้วส่งเมลให้น้านัฐมาเปิดให้ยายฟัง ผมบอกให้ยายหลับให้สบาย เราไม่ได้จากกันไปไหน ยายแค่เพียงนอนหลับไปเท่านั้น สักวันเราก็จะไปอยู่ที่เดียวกัน และจะตื่นมาพบกัน ผมรักยายนะ ผมส่งเมลให้น้านัฐแล้วก็ยังแอบห่วง กลัวว่ายายจะจากไปก่อนที่จะได้ยินเสียงผม กลัวว่าผมจะไม่มีวาสนาแม้กระทั่งเอ่ยคำลากับยาย

แต่สายใยที่มองไม่เห็นด้วยตานั้นมีอยู่จริง ผมอดคิดไม่ได้ว่า ยายเองก็คงรอผม รอที่จะพบหลานชายคนโตเป็นครั้งสุดท้าย ยายจากไปอย่างสงบหลังจากที่ฟังเสียงผมจากเครื่องเล่น mp3 ไม่กี่ชั่วโมง บางทีเราอาจจะสื่อถึงกันได้ ด้วยสายใยในความผูกพัน แม้ระยะห่างเป็นหมื่นไมล์ขวางกั้น แต่เราก็มีกันและกันอยู่ในความรู้สึกเสมอ

และยายจะยังอยู่ตรงนี้ตลอดไป





grand mom2

แด่ ยายสมบุญ ภูวจรูญกุล
หญิงชราที่ผมรักมากที่สุดในโลก



หลานเติร์ด ลูกแม่หวิน
วันอาทิตย์ที่ ๖ มกราคม ๒๕๕๑
เท็กซัส สหรัฐอเมริกา





 

<< เสียงสุดท้าย / Last Words คนขับรถ / Delivery >>

 

(13) Comment

ความคิดเห็นที่ 1

"หญิงชราที่ผมรักมากที่สุดในโลก"

ประทับใจคำพูดนนี้อ่ะ

G_ball_G [15 Jan 2008 - 13:57:35 ]


ความคิดเห็นที่ 2

คิดถึงแม่ขึ้นมา น้ำตามันก็ไหล..
อยากกลับไป ซบลงที่ตรงตักแม่..
ในอ้อมกอดรักจริงที่เที่ยงแท้..
ในอกแม่ สุขเกินใคร..

davinci [15 Jan 2008 - 17:56:23 ]


ความคิดเห็นที่ 3

I believe she's your guardian angle who looks over you right now, just like how she was an angle on earth to you and your family. May beautiful memories give you strength at this difficult time.
With my deepest sympathy,
Lucky

Lucky [16 Jan 2008 - 6:27:02 ]


ความคิดเห็นที่ 4

SORRY

KungKing [16 Jan 2008 - 11:16:05 ]


ความคิดเห็นที่ 5

แปลกนะตอนที่แม่อยู่ เราก็รู้ว่าเรารักแม่ แต่เราจะรู้ว่ารักแม่แค่ไหน?

แต่เมื่อแม่จากไป เราถึงได้รู้ว่าเรารักแม่แค่ไหน

ปกหนังสือใช้รูปของ Third ที่ส่งมาแทน
ปกเก่าเสร็จเรียบร้อย แนบอยู่บนแท่นพิมพ์ รอเพียงกดปุ่ม
แต่พอเห็นภาพของ เธอ น้าสั้งปลด plate ออกจากแท่น ทำ plate ใหม่ แล้วว่าราชการใหม่หมด

หนังสือสวยมาก รูปประกอบพยายามหาอย่างที่คิดว่าเหมาะสมที่สุดแล้ว
ทำให้แม่ครั้งสุดท้าย น้านัดทำ หมื่นเปอร์เซนต์เลย
แก้ไขหัวเรื่องของ เธอนิดหน่อย เนื่องจากทุกคนที่มีข้อเขียนมาไม่มีหัวเรื่องเลย น้าก็ไม่ว่างพอจะ edit ใหม่ เลยปรับเฉพาะรูปแบบอักษร แต่ไม่แตะในความหมายและรายละเอียดเลย
ใส่ภาพประกอบเพิ่มนิดหน่อย เป็นภาพเธอกับยาย ที่บ้านวัดหัวคู้ เธอประมาณ 3-4 ขวบมั่ง

ไม่ช้า แม่Third คงส่งหน้งสือไปให้ชม

วันอาทิตย์ที่ 20 นี้จะนำธาตุที่เหลืออยู่ของ แม่หรือย่าThird ไปลอยอังคารที่ทะเลกาหลง ที่ที่แม่เกิด และแม่ก็ขอมาจบที่นี่

กระดูกส่วนที่เหลือจัดเก็บไว้ที่เจดีย์ที่แม่ทำไว้ข้างๆวัดกาหลง
พวกเราไว้ทุกข์ให้แม่ 100 วัน

Third ส่งใจมานะ

น้านัดเชื่อว่าถ้าแม่บอกได้ก็คงไม่ให้ Third กลับหรอก
ย่าทันสมัยและมีเหตุผลเสมอ (ประหยัดด้วยละ)

เดี๋ยวบ่ายๆ มีเวลาจะเอาข้อเขียนของทุกคนและภาพประกอบเฉพาะส่วนหน้ามาลงให้เธอดู

เชื่อมืออยู่แล้ว
น้านัด

น้านัด [16 Jan 2008 - 11:32:47 ]


ความคิดเห็นที่ 6

ไม่มีคำบรรยาย
กินใจมากๆ

NuTT [16 Jan 2008 - 12:03:14 ]


ความคิดเห็นที่ 7


ไปบ้านย่าทุกเช้า คิดถึงย่ามากเลย
เหมือนย่ายังอยู่ที่เดิม บนเตียงนอนเตียงเดิม ...

ae_ja [18 Jan 2008 - 15:58:58 ]


ความคิดเห็นที่ 8

ความหวังของแม่..

..
ยามแก่เฒ่าหวังเจ้าได้รับใช้..
ยามเจ็บไข้หวังเจ้าได้รักษา..
เมื่อถึงคราวต้องตายวายชีวา..
หวังได้เจ้าช่วยปิดตาเมื่อสิ้นใจ..

ลูก ๆ ทำให้แม่ตามที่หวังแล้ว..

ลูก ๆ ยังเก็บทีนอนที่เคยนอน..
เสื้อผ้าที่เคยสวม..
ยังโทรและเรียก..
เหมือนเดิม.. เฉกดังแม่ยังอยู่..
ให้เป็นอนุสรณ์.. ตราบนานเท่านาน..

davinci [18 Jan 2008 - 17:38:08 ]


ความคิดเห็นที่ 9

พร่งนี้พวกรานัดกันแต่เช้า
เพื่อพาแม่ไปลอยอังคาร
และบรรจุในสถูปที่แม่ทำไว้
..
แม่สั่งไว้ว่าจะอยู่กับยายและลูกชาย
ในที่เดียวกัน เป็นที่ที่แม่เกิด
บ้านชายทะเลกาหลง สมุทรสาคร
..
อัฐิบรรจุในผอบเบญจรงค์
เป็นผอบที่แม่สั่งไว้เช่นกันนานแล้ว
ว่าให้เก็บเอาไว้เพื่อให้แม่ใช้
..

แม่จะนอนที่นี่เป็นนิรันดร์
..

davinci [19 Jan 2008 - 12:50:16 ]


ความคิดเห็นที่ 10

... ฝากด้วยนะครับ ...
... อยู่ตรงนี้ได้แต่ส่งใจไปให้ ...
... ไว้ถ้าได้กลับไปเมื่อไร ค่อยไปสวัสดียายที่สถูปละกันนะ ...



pixel (http://www.pixellive.com) [21 Jan 2008 - 14:57:46 ]


ความคิดเห็นที่ 11

จะโป้ไปไหม? ที่จะขอที่อยู่ของเธอ
เพื่อจะได้จัดส่งหนังสือของยายไปให้ชม.............

ถามโยม Third แล้วเขาบอกให้น้านัดส่งไปได้เลย
ช่วงนี้โยมเธอยุ่งมากๆ

ถ้ากลัวโป้ ก็ส่งที่อยุ่ไปที่เมล์น้านะ

น้าเอง

น้านัด [21 Jan 2008 - 15:28:44 ]


ความคิดเห็นที่ 12

มาแสดงความเสียใจค่ะ แต่ดีใจเเทนคุณเเม่ของเจ็กจุ๋มค่ะ อบอุ่นมากค่ะ >>> Mink (พอดีเจ็กจุ๋มส่ง Link มาให้อ่านค่ะ แต่บอกมิงค์ห้ามร้องไห้ แต่ ห้ามยากค่ะ + + ) แต่ ยังโอเคค่ะ

mink [22 Jan 2008 - 17:06:25 ]


ความคิดเห็นที่ 13

ขอแสดงความเสียใจ mink ด้วยที่เพิ่งเสียคุณพ่อไป..
พอดีได้อ่านหนังสืองานพระราชทานเพลิงฯ ยาย..
ก้อเลยมีความรู้สึกโดนเต็ม ๆ.. จึงบอกว่า ห้ามร้องไห้..

ขอขอบคุณ และขอต้อนรับสู่เวบไซค์ pixel..

คงต้องใช้เวลาอีกนาน กว่าความเสียใจจะจางหาย..
เหลือแค่ความทรงจำที่ดีดี ให้แก่กัน..
และดำเนินรอยตามคำสอนที่มีค่าของบุพการีต่อไป..

เข้มแข็งและอดทนต่อไปนะครับ..

เอาใจช่วย..

davinci [23 Jan 2008 - 8:53:42 ]

 


คุณค่าของการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ทางความคิดนั้น มิอาจประเมินได้
รบกวนกรอกเลขที่เห็นหน่อยนะครับ กัน Spam
2037
นามมือ
อีเมลไว้เสวนา
เนื้อที่โฆษณา


 


Comment Alert (3 วันที่ผ่านมา)

 
Jan 2011
  01:  ย้าย / move
 
Jan 2010
  13:  กะเหรี่ยงหางาน / An Alien Job Seeker
  07:  ยิ่งเล็กยิ่งใหญ่
  01:  เป้าหมายปี 2010
 
Nov 2009
  18:  โชคดีเติมฟรี / Lucky Free Gas
  13:  น้ำน้อยชนะไฟ
 
Oct 2009
  30:  ของส่วนตัว / Privacy
 
Jun 2009
  03:  The Terminal
 
Apr 2009
  28:  วิมาร ภาค ๒
  21:  เมื่อกีตาร์กลายมาเป็นอุปกรณ์หากิน
  19:  ส่งตัวเองเรียนเมืองนอก ประเสริฐจริงเหรอ?
  17:  บกพร่องโดยสุจริต
  12:  สงครามสงกรานต์ / Songkarn War
  08:  วิมาร
  05:  ผู้สอนที่ป้อนไม่เป็น
  03:  ร้านอาหารกับการตลาด
  02:  ฮีโร่กะเหรี่ยง / Alien Saver
 
Mar 2009
  28:  นานาจิตตังค์
  15:  มุขไม่เนียนจะโดนเจี๋ยนเอาง่าย ๆ
  07:  น้องสาวห่างห่าง / a next door sister
  06:  ความงามในหน่อไม้
  04:  ดอกไม้ที่ไร้เกสร / Pollenless Blossom
 
Feb 2009
  13:  ไกลเกินจะคว้าหรือแค่ละสายตาจากมัน?
  09:  เพลงไรดี? / which song?
  01:  กรุงศรีอยุธยาเป็นเมืองอกแตก
 
Jan 2009
  23:  ยินดีกับผมหน่อย
 
Oct 2008
  31:  zombie อาละวาด
  29:  มวยหูฟัง / headphone competition
  21:  ความคาดหวัง คือเหตุแห่งความท้อใจ
  20:  บัญชีความดี ไม่มี 'ขาดทุน'
  16:  Phi Theta Kappa
  13:  คลิปอ้น / Aon's clips
  09:  ตัวแทนแอนด์ผู้พิทักษ์
  07:  ยิ้มสีเลือด / Red Smile
 
Sep 2008
  19:  กระบี่กษัตริย์ในมือจัณฑาล / exploit
  06:  เมื่อระบบมันห่วย / Useless System
  05:  กู้บ้าน / Apartment Recovery
  04:  นานาวาทะทางการเมือง
  03:  สยามเมืองยิ้ม / Land of Smile
 
May 2008
  31:  สิ่งที่เกิดไปแล้ว / it happened
 
Apr 2008
  30:  ลูกค้างี่เง่า / stupid customer
  20:  อาหารไทย ความภูมิใจระดับโลก
  13:  ทำงานร้านอาหาร ทำงานกับชีวิตคน
  05:  Defragmentation
 
Mar 2008
  24:  MSN virus
  19:  แมคบุ๊คอมตะ / undying Macbook
  13:  Bose (อ่านว่าโบส)
  12:  อีเมลมักง่าย / Negligent Email
  07:  การนั่งสมาธิทำให้ฉลาดขึ้น
  04:  ยึดอำนาจ / revolution
  03:  ละอองน้ำแข็งในแสงไฟ / the beautifully-flying snow
 
Feb 2008
  28:  เครื่องซักผ้าเปี่ยมประสบการณ์ / The experienced washer
  25:  hi5 society
  22:  Tip = โลกทั้งใบของใครอีกคน
  21:  อเมริกามหาอำนาจ / America Power
  16:  คุก / Jail
  11:  ตั๋วดัดนิสัย / Habit Controlling Ticket
 
Jan 2008
  30:  Salata
  25:  เมาส์ทรงพลังที่สะดือเน่า / a rotten-naveled mighty mouse
  23:  รูมเมทผู้น่ารัก / how nice my roommate is
  19:  ความรันทดบนท้องถนน / delivery toughness
  09:  คนขับรถ / Delivery
  06:  จดหมายจากหลานชาย / Last Letter
  05:  เสียงสุดท้าย / Last Words
  03:  วันที่ยายไม่กลับบ้าน
 
Sep 2007
  13:  จรรยาบรรณบริกร / Wait Ethic
  10:  ปลอดภัยไว้ก่อน / Safety First
  08:  Day31: Civic's closed deal + Pool Bar
  07:  Day30: a gal-faced man
  06:  Day29: All in one backpack + just smile :)
  05:  Day28: The Red Civic
  04:  Day27: talk to customer + grand mom
  03:  Day26: Windows & Viruses + Civic + busy
  02:  Day25: full-day work + first income :)
  01:  Day24: First photography job + Basketball + wii
 
Aug 2007
  31:  Day23: First Hang Out
  30:  Day22: looking for used car + this world has no secret
  29:  Day21: Start work
  28:  Day20: English in the class
  27:  Day19: Open Semester + Got a job
  26:  Day18: Used books
  25:  Day17: Apply jobs + Basketball @ UD
  24:  Day16: วันนี้ไม่ได้ทำอะไร ไม่ต้องเข้ามานะ
  23:  Day15: two guitar players
  22:  Day14: Fire in the ass hole -_-'
  20:  Day12: Reschedule + Tom Thumb + Fitness
  19:  Day11: Bootcamp, Windows and enjoy Gaming ^^'
  18:  Day10: brown rice
  17:  Day9: Orientation
  16:  Day8: Money Pending + Broccoli and Pork with Oyster Sauce
  15:  Day7: T.B. Test's result & Shopping mall
  14:  Day6: Take order
  13:  Day5: Test of English + first time in transportation
  12:  Day4: Yahoo's maps + first cooking
  11:  Day3: Bangkok City
  10:  Day2: Jet lag
  09:  Day1: First sight
  09:  แค่ฟ้าที่กั้นไว้ / to the land behind the horizon
  09:  สปริงตัว / Take off
  08:  ย่อตัว / packing

....................................

... แสดงความคิดเห็นได้ทุกเรื่องครับ ...
... เรื่องเก่าๆก็ comment ได้ ...
... ไม่ต้องกลัวว่าผมจะไม่ได้อ่าน ...
... ทำระบบเตือนเอาไว้แล้ว ...
... เมนท์มาเถิดครับ ...
... เดี๋ยวผมจะไสหัวเข้าไปอ่านเอง ...
... :) ...

pixel

 


Design & Develop by pixel
© copy right 2008, All rights reserved.

[18591]