... ร่องรอยความรู้สึก จากบันทึกของหัวใจ ...

... ไดอารี่เล่มนี้ ไม่ค่อยมีเรื่องราว กิจวัตรประจำวัน บันทึกอยู่สักเท่าไร...
... เป็นไดอารี่ของความรู้สึก ...
... ที่บันทึก อารมณ์ ความรู้สึก ความนึกคิด ของคนธรรมดาๆคนนึงไว้ ...
... บางทีก็อาจตรงใจใครหลายคน บางทีก็ขัดแย้งความรู้สึกหลายๆคน ...
...
... เพราะต่างใจก็ต่างจิต ...
... ความรู้สึก นึกคิด ที่เกิดขึ้น จึงเป็นสิ่งที่น่าบันทึก ...
... เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกในใจอาจเปลี่ยนแปลงไป ...
... แต่ถ้าเราหวนกลับไปหาความรู้สึกตอนนั้นได้ ...
... จะทำให้เรารู้ว่า เหตุการณ์รอบๆความรู้สึกนั้น ...
... จะยังคงชัดเจนในอยู่ความทรงจำ โดยไม่ต้องพึ่งบันทึกใดๆ ...
Diary of pixel ::: ร่องรอยความรู้สึก ในบันทึกของหัวใจ

 


[ home ::: diary ::: about me ]

วันที่ยายไม่กลับบ้าน
03 Jan 2008 - 23:00:05

 

... เมื่อคืนพ่อเมลมาบอกว่า ยายหกล้มอีกแล้ว หัวปูดเป็นลูกมะนาว เข้าห้องไอซียู ...
... ฟังดูก็เหมือนทุกๆครั้งที่หกล้ม แล้วก็พาไปหาหมอที่โรงบาล ...
... บางทีก็กลับได้เลย บางทีก็นอนคืนสองคืน แล้วก็กลับบ้าน ...
... พอมาเจอเจ้าเอ๋ออนไลน์ msn ถามว่ารู้เรื่องย่าแล้วหรือยัง เลยตอบไปว่าพ่อเมลมาบอกแล้ว ...
... แต่ประโยคที่เอ๋พิมพ์ตอบกลับมาทำให้ใจหายไปอยู่ตาตุ่ม ...
...
... " ย่าจะไม่อยู่กับเราแล้วเหรอพี่เติร์ด " ...
...
... ก็เลยรีบโทรกลับไปหาแม่ ว่าตกลงเป็นอะไรแน่ ...
... ได้ความว่า ตอนที่พ่อส่งเมลมานั้น ก็รู้แค่นั้นจริงๆ ว่ายายหกล้มเข้าโรงบาล ...
... แต่รายละเอียดจริงๆที่เพิ่งมารู้กันทีหลังนั้น แม่เล่าให้ฟังต่อว่า ...
... ตอนที่ยายล้มไม่มีใครเห็น ป้าเตียงออกมาสระผมอยู่หน้าบ้านกับน้าเผือก ...
... ตอนที่เข้าไปเจอ ยายก็นั่งอยู่บนเตียงเหมือนปกติ และยังมีสติดีทุกอย่าง ...
... ยังเป็นคนบอกป้าเตียงเองว่า กูล้มอีกแล้วว่ะ สองเด้งเลย ...
... ก็คือหัวปูดอันนึง แล้วตรงท้ายทอยก็มีรอยฟกช้ำอีกที่นึง ก็ตรงกับที่ยายบอกคือสองเด้ง ...
... ยายเองก็ไม่ได้บอกอะไรเพิ่มเติม แต่จะออกไปสระผมบ้าง (หน้าบ้านเป็นร้านเสริมสวย) ซึ่งก็ไม่มีอะไรผิดปกติ ...
... จนระหว่างที่สระผม ยายก็คลื่นไส้และอาเจียนออกมา ...
... ป้าเตียงจึงรีบพาไปโรงพยาบาล แต่ยายก็มีอาการง่วง และหลับไประหว่างทาง ...
... ไม่มีใครรู้ว่า ยายจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว ...

...

... หมอบอกว่า ยายมีเลือดออกในสมอง เนื่องจากแรงกระแทก ...
... ไม่มีใครรู้ว่าการล้มครั้งนี้จะรุนแรงถึงเพียงนี้ ทางเดียวที่จะช่วยยายได้คือ ต้องผ่าตัดศีรษะ ...
... ซึ่งผลลัพธ์ก็ยังไม่การันตี และมีโอกาสเป็นเจ้าหญิงนิทราสูง น้าๆก็เลยลงความเห็นกันว่า ...
... " จะไม่ให้ยายเข้ารับการผ่าตัด " ...
... ถ้ายายจะจากไปจริงๆ ก็จะปล่อยให้เค้าไปอย่างสงบแบบนี้ ...
... ซึ่งตรงนี้ก็เห็นด้วย เพราะยายอายุมากแล้ว ไม่อยากให้ผ่าตัดใหญ่ กลัวยายเจ็บ ...
... แล้วถ้าผ่าตัดไม่สำเร็จ ยายจะเป็นยังไงบ้าง อาจจะมีชีวิตอยู่อย่างทรมานกว่าเดิมอีก ...
... ที่ผ่านมาแค่ยายต้องฟอกไตทุกสัปดาห์ ก็เป็นภาระที่หนักมากพอแล้วสำหรับผู้หญิงอายุ 82 ปี ...
... ไม่อยากให้ยายต้องเจ็บมากไปกว่านี้ ...
... ถ้ายายจะไป ปล่อยให้ยายหลับไปแบบนี้ อย่างน้อยยายก็ไม่ต้องเจ็บปวด เพียงแค่หลับไปเท่านั้น ...

...

... จริงๆแล้ววันนี้ยายต้องฟอกไต แต่ถ้ายายไม่ตื่นก็ฟอกไม่ได้ ...
... และถ้ายายนอนหลับอยู่ในห้องไอซียูแบบนี้โดยไม่ฟอกไต ...
... ก็คงไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ ยายก็จะจากไป ...
...
... เมื่อวานนี้ ลูกและหลานทุกคนเลยได้เข้าไปพบยายในห้องไอซียู ...
... ได้เข้าไปกอดยาย ลายายเป็นครั้งสุดท้าย ...
... แม้ในทางทฤษฎีนั้น ยายหลับไปแล้ว สมองไม่รับรู้อะไรแล้ว ...
... แต่ผมเชื่อเหลือเกินว่า ยายยังรับรู้ได้ ยังได้ยินเสียง ยังสัมผัสทุกๆอย่างได้ ...
...
... ขอบฟ้าจะรู้บ้างไหม ระยะทางหมื่นไมล์จะรู้บ้างไหม ...
... ว่าคนที่อยู่ไกลคนนี้อยากกลับไปเพียงใด ...
... จะมีทางใดบ้างไหม ที่จะทำให้กลับไปได้ทัน ...
... แค่หลานชายคนโตอยากกลับไปกอดยายเป็นครั้งสุดท้ายแบบคนอื่นๆบ้าง ...

...

... ทุกๆครั้งที่ได้ข่าวยายเข้าโรงพยาบาล ไม่เคยคิดเลยว่ายายจะจากไป ...
... บางครั้งยังโทรเข้ามือถือน้าตา คุยกับยายที่โรงพยาบาล ...
... ยังคอยแซวยาย คอยดุยาย ว่าอย่าล้มเล่นบ่อย ...
... ทุกๆครั้งที่ผ่านมา ไม่กี่วัน ยายก็กลับบ้าน ...
...
... แต่ครั้งนี้ ยายจะไม่กลับมาที่บ้านแล้ว ...
... ไม่กลับมาอีกแล้ว ...

 

<< จรรยาบรรณบริกร / Wait Ethic เสียงสุดท้าย / Last Words >>

 

(11) Comment

ความคิดเห็นที่ 1

...จะกลับไป... หรือไม่ได้กลับไป...
...จะกลับไปทันหรือไม่ก็ตาม...
...พี่เชื่อว่า "ความรู้สึกจากหัวใจ" ของเรา...
...มันจะส่งข้ามไปให้คนที่อยู่อีกฝั่งนึงของฟ้าได้รับรู้อย่างแน่นอน...

เข้มแข็งนะเติร์ด ...

พี่จูน [11 Jan 2008 - 9:10:06 ]


ความคิดเห็นที่ 2

ความผูกพัน และความรักจากครอบครัวเป็นสายใยที่ดี
............หนูว่าพี่ถ้าพี่สามารถกลับมาได้มาเถอะคะ
ครั้งเดียวและอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะพบคุณยาย/ย่า
ทันไม่ทันจะยังไงก็ตามตอนนี้ใจของเราไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว
ท่านอาจระรอเราไปกอดไปหอมท่านอยู่ก็ได้นะคะ
เป็นหนูหนูกลับเมืองไทยทันทีคะ

สู้ๆสู้นะคะพี่เติร์ด

ต้นหลิว [11 Jan 2008 - 10:50:11 ]


ความคิดเห็นที่ 3

... มันบรรยายไม่ถูกเลย เมื่อรู้ว่าย่าเข้าโรงพยาบาลคราวนี้ และจะไม่กลับบ้านอีกแล้ว

แต่พวกเราก้อยังอยากให้มีปาฏิหารย์เกิดขึ้น อยากให้ย่าตื่นขึ้นมาอีกสักครั้ง
อยากจะคุยกับย่าอีกสักคำ อยากเห็นรอยยิ้มของย่าอีกสักหน
แต่ในเมื่อวันนั้น มันไม่มีอีกแล้ว

ย่าจะไม่กลับมาอีกแล้ว ...

หน้าที่ตอนนี้ของพวกเราก้อคือ อย่าทำให้ย่าเป็นห่วง ย่าจะได้พักผ่อนได้อย่างสงบ
..
..

พี่เติร์ด บอกย่าว่า " แล้วสักวันหนึ่งเราจะได้พบกันอีกครั้ง" ย่าแค่หลับไปเท่านั้นเอง

ย่าแค่ .. นอนหลับไปเท่านั้นเอง ...

ae_ja [11 Jan 2008 - 12:50:45 ]


ความคิดเห็นที่ 4

น้ำตาซึมเลยอ่ะ

G_ball_G [11 Jan 2008 - 13:00:21 ]


ความคิดเห็นที่ 5

ฟังที่พี่เติ๊ดพูดมาแล้ว แต่ยังไม่ได้อ่านที่เขียนเลย

ย่าจากไปก็ใจหายเหมือนกัน

ยังคิดๆอยุ่เลยว่า แล้วต่อไปนี้ไปบ้านย่าจะไปหาใคร

แต่ก็นะ ย่าก็แก่มากแล้วล่ะ ถือซะว่าย่าไปสบาย

ไอ้หัวหม้อตาล [11 Jan 2008 - 13:02:35 ]


ความคิดเห็นที่ 6

อืม .... ทุกอย่างมันกลายเป็นอดีตแล้วละ ต่อไปเป็นอนาคต
ป้าบุญทำอะไรไว้ให้เราเยอะมาก แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นความดีของป้า
ที่เราควรจดจำไว้และทุกครั้งที่นึกถึงป้าก็จะนึกถึง เวลา ที่ 3 คนอยู่ด้วยกันนะ
เล่นด้วยกัน กินด้วยกัน แล้วก็หลับ ด้วยกัน
แต่ ตอนนี้ ป้าเค้าไปสบายแล้ว ดีกว่าอยู่แล้ว ลำบาก นะ

เอ [11 Jan 2008 - 14:57:59 ]


ความคิดเห็นที่ 7

รู้เรื่อง ก็ร้องไห้ด้วยเหมือนกัน ไม่ชอบเลยกับการที่คนที่เรารักมากๆ จากเราไปอย่างนี้ แต่สุดท้าย เราก็ต้องจากคนที่รักเรามากๆ ไปแบบนี้เหมือนกัน นี่แหล่ะชีวิตคนเรา เกิดแก่เจ็บตาย เป็นเรื่องธรรมดา ตอนที่เรายังมีชีวิต ทำดีกันให้มากๆ ดูแลเอาใจใส่คนที่เรารักและรักเราให้มากๆ

KungKing [12 Jan 2008 - 0:03:26 ]


ความคิดเห็นที่ 8

... กลับไปไม่ได้ เพราะสู้ราคาเครื่องบินเที่ยวด่วนไม่ไหว ...
... ถ้ายายรู้เข้าก็คงบอกให้เก็บเงินจำนวนนั้นไว้เรียนดีกว่า ...
...
... อยากมีประตูไปไหนก็ได้ของโดเรมอนจัง ...
... ฮี่ ฮี่ ...



pixel (http://www.pixellive.com) [12 Jan 2008 - 3:53:17 ]


ความคิดเห็นที่ 9

เป็นกำลังใจให้นะค่ะ ....

กาบหอย [12 Jan 2008 - 14:43:07 ]


ความคิดเห็นที่ 10

เป็นกำลังใจให้นะครับ
สู้ต่อไปพี่ อย่าคิดมากนะครับ

NuTT [15 Jan 2008 - 13:16:03 ]


ความคิดเห็นที่ 11

เป็นกำลังใจให้ค่ะ พร้อมกันกับที่ให้กำลังใจตัวเองด้วยเหมือนกัน
เสียใจที่วันที่ยายไม่อยู่ ก็ไม่ได้อยู่กับยายเหมือนกันแย่กว่านั้นคือไม่มี
โอกาสแม้แต่จะได้เอ่ยคำร่ำลา

toiaengka [31 Jan 2008 - 16:28:18 ]

 


คุณค่าของการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ทางความคิดนั้น มิอาจประเมินได้
รบกวนกรอกเลขที่เห็นหน่อยนะครับ กัน Spam
1940
นามมือ
อีเมลไว้เสวนา
เนื้อที่โฆษณา


 


Comment Alert (3 วันที่ผ่านมา)

 
Jan 2011
  01:  ย้าย / move
 
Jan 2010
  13:  กะเหรี่ยงหางาน / An Alien Job Seeker
  07:  ยิ่งเล็กยิ่งใหญ่
  01:  เป้าหมายปี 2010
 
Nov 2009
  18:  โชคดีเติมฟรี / Lucky Free Gas
  13:  น้ำน้อยชนะไฟ
 
Oct 2009
  30:  ของส่วนตัว / Privacy
 
Jun 2009
  03:  The Terminal
 
Apr 2009
  28:  วิมาร ภาค ๒
  21:  เมื่อกีตาร์กลายมาเป็นอุปกรณ์หากิน
  19:  ส่งตัวเองเรียนเมืองนอก ประเสริฐจริงเหรอ?
  17:  บกพร่องโดยสุจริต
  12:  สงครามสงกรานต์ / Songkarn War
  08:  วิมาร
  05:  ผู้สอนที่ป้อนไม่เป็น
  03:  ร้านอาหารกับการตลาด
  02:  ฮีโร่กะเหรี่ยง / Alien Saver
 
Mar 2009
  28:  นานาจิตตังค์
  15:  มุขไม่เนียนจะโดนเจี๋ยนเอาง่าย ๆ
  07:  น้องสาวห่างห่าง / a next door sister
  06:  ความงามในหน่อไม้
  04:  ดอกไม้ที่ไร้เกสร / Pollenless Blossom
 
Feb 2009
  13:  ไกลเกินจะคว้าหรือแค่ละสายตาจากมัน?
  09:  เพลงไรดี? / which song?
  01:  กรุงศรีอยุธยาเป็นเมืองอกแตก
 
Jan 2009
  23:  ยินดีกับผมหน่อย
 
Oct 2008
  31:  zombie อาละวาด
  29:  มวยหูฟัง / headphone competition
  21:  ความคาดหวัง คือเหตุแห่งความท้อใจ
  20:  บัญชีความดี ไม่มี 'ขาดทุน'
  16:  Phi Theta Kappa
  13:  คลิปอ้น / Aon's clips
  09:  ตัวแทนแอนด์ผู้พิทักษ์
  07:  ยิ้มสีเลือด / Red Smile
 
Sep 2008
  19:  กระบี่กษัตริย์ในมือจัณฑาล / exploit
  06:  เมื่อระบบมันห่วย / Useless System
  05:  กู้บ้าน / Apartment Recovery
  04:  นานาวาทะทางการเมือง
  03:  สยามเมืองยิ้ม / Land of Smile
 
May 2008
  31:  สิ่งที่เกิดไปแล้ว / it happened
 
Apr 2008
  30:  ลูกค้างี่เง่า / stupid customer
  20:  อาหารไทย ความภูมิใจระดับโลก
  13:  ทำงานร้านอาหาร ทำงานกับชีวิตคน
  05:  Defragmentation
 
Mar 2008
  24:  MSN virus
  19:  แมคบุ๊คอมตะ / undying Macbook
  13:  Bose (อ่านว่าโบส)
  12:  อีเมลมักง่าย / Negligent Email
  07:  การนั่งสมาธิทำให้ฉลาดขึ้น
  04:  ยึดอำนาจ / revolution
  03:  ละอองน้ำแข็งในแสงไฟ / the beautifully-flying snow
 
Feb 2008
  28:  เครื่องซักผ้าเปี่ยมประสบการณ์ / The experienced washer
  25:  hi5 society
  22:  Tip = โลกทั้งใบของใครอีกคน
  21:  อเมริกามหาอำนาจ / America Power
  16:  คุก / Jail
  11:  ตั๋วดัดนิสัย / Habit Controlling Ticket
 
Jan 2008
  30:  Salata
  25:  เมาส์ทรงพลังที่สะดือเน่า / a rotten-naveled mighty mouse
  23:  รูมเมทผู้น่ารัก / how nice my roommate is
  19:  ความรันทดบนท้องถนน / delivery toughness
  09:  คนขับรถ / Delivery
  06:  จดหมายจากหลานชาย / Last Letter
  05:  เสียงสุดท้าย / Last Words
  03:  วันที่ยายไม่กลับบ้าน
 
Sep 2007
  13:  จรรยาบรรณบริกร / Wait Ethic
  10:  ปลอดภัยไว้ก่อน / Safety First
  08:  Day31: Civic's closed deal + Pool Bar
  07:  Day30: a gal-faced man
  06:  Day29: All in one backpack + just smile :)
  05:  Day28: The Red Civic
  04:  Day27: talk to customer + grand mom
  03:  Day26: Windows & Viruses + Civic + busy
  02:  Day25: full-day work + first income :)
  01:  Day24: First photography job + Basketball + wii
 
Aug 2007
  31:  Day23: First Hang Out
  30:  Day22: looking for used car + this world has no secret
  29:  Day21: Start work
  28:  Day20: English in the class
  27:  Day19: Open Semester + Got a job
  26:  Day18: Used books
  25:  Day17: Apply jobs + Basketball @ UD
  24:  Day16: วันนี้ไม่ได้ทำอะไร ไม่ต้องเข้ามานะ
  23:  Day15: two guitar players
  22:  Day14: Fire in the ass hole -_-'
  20:  Day12: Reschedule + Tom Thumb + Fitness
  19:  Day11: Bootcamp, Windows and enjoy Gaming ^^'
  18:  Day10: brown rice
  17:  Day9: Orientation
  16:  Day8: Money Pending + Broccoli and Pork with Oyster Sauce
  15:  Day7: T.B. Test's result & Shopping mall
  14:  Day6: Take order
  13:  Day5: Test of English + first time in transportation
  12:  Day4: Yahoo's maps + first cooking
  11:  Day3: Bangkok City
  10:  Day2: Jet lag
  09:  Day1: First sight
  09:  แค่ฟ้าที่กั้นไว้ / to the land behind the horizon
  09:  สปริงตัว / Take off
  08:  ย่อตัว / packing

....................................

... แสดงความคิดเห็นได้ทุกเรื่องครับ ...
... เรื่องเก่าๆก็ comment ได้ ...
... ไม่ต้องกลัวว่าผมจะไม่ได้อ่าน ...
... ทำระบบเตือนเอาไว้แล้ว ...
... เมนท์มาเถิดครับ ...
... เดี๋ยวผมจะไสหัวเข้าไปอ่านเอง ...
... :) ...

pixel

 


Design & Develop by pixel
© copy right 2008, All rights reserved.

[2446]