... ร่องรอยความรู้สึก จากบันทึกของหัวใจ ...

... ไดอารี่เล่มนี้ ไม่ค่อยมีเรื่องราว กิจวัตรประจำวัน บันทึกอยู่สักเท่าไร...
... เป็นไดอารี่ของความรู้สึก ...
... ที่บันทึก อารมณ์ ความรู้สึก ความนึกคิด ของคนธรรมดาๆคนนึงไว้ ...
... บางทีก็อาจตรงใจใครหลายคน บางทีก็ขัดแย้งความรู้สึกหลายๆคน ...
...
... เพราะต่างใจก็ต่างจิต ...
... ความรู้สึก นึกคิด ที่เกิดขึ้น จึงเป็นสิ่งที่น่าบันทึก ...
... เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกในใจอาจเปลี่ยนแปลงไป ...
... แต่ถ้าเราหวนกลับไปหาความรู้สึกตอนนั้นได้ ...
... จะทำให้เรารู้ว่า เหตุการณ์รอบๆความรู้สึกนั้น ...
... จะยังคงชัดเจนในอยู่ความทรงจำ โดยไม่ต้องพึ่งบันทึกใดๆ ...
Diary of pixel ::: ร่องรอยความรู้สึก ในบันทึกของหัวใจ

 


[ home ::: diary ::: about me ]

จรรยาบรรณบริกร / Wait Ethic
13 Sep 2007 - 23:31:58

 

... Courtney, Jinny, Andy, Gorge ...
... ประทับใจลูกค้า 4 คนนี้มาก โดยเฉพาะ Courtney ที่เป็นลูกค้าประจำ (เป็นคนพาเพื่อนๆมากินข้าว) ...
... พอรู้ว่าเราคือเด็กใหม่ เค้าก็แนะนำตัวเอง แล้วก็ถามชื่อเรา แล้วก็แนะนำเพื่อนๆให้รู้จักหมดเลย น่ารักมากๆ ...
... (แต่หารู้ไม่ว่าลำบากกรูมากๆที่ต้องพยายามจำชื่อคนทีเดียว 4 คนพร้อมกัน เอิ๊ก) ...
... แต่ก็ประทับใจในความ friendly และร้านก็ไม่ได้ busy อะไรมากมาย เลยพยายามจำชื่อให้ได้ทั้งหมด ...
... จะได้เรียกชื่อถูกตอน take care ตอนรับออเดอร์เพิ่ม ตอนคุยทั่วๆไป ...
... แต่ผลที่ได้รับกลับมามันดีเกินกว่าที่คิดไว้มากๆ ...
... ตอนที่ Courtney สั่งไวน์เพิ่ม เราตอบกลับไปว่า "OK, Courtney" ง่ายๆแค่นี้ ...
... แต่เค้ามันทำให้เค้าชอบมากๆ appreciate สุดๆ ...
... ฝรั่งเค้าแสดงออกตรงนั้นเลย หันไปยิ้มกับเพื่อนๆว่า "Oh! he said OK, Courtney" ...
... เค้าอาจจะไม่คิดว่าเราจะจำชื่อเค้าได้มั้ง ก็รู้สึกดีมากๆ ที่ทำให้ลูกค้าประทับใจไ้ด้ ...
... แถมตอนจ่ายตังก็ให้ tip ดีมากๆด้วย น่ารักจริงๆ ทั้งสวยทั้งใจดี ฮี่ฮี่ ...

...

... เชื่อว่า นักเรียนไทยในอเมริกาน้อยคนนัก ที่จะไม่ได้สัมผัสชีวิต wait หรือ บริกร ...
... นักเรียนทุนหลายคน (ทั้งทุน ก.พ. และ ทุน พ.ก.(พ่อกรู)) แม้จะไม่ต้องกังวลเรื่องค่าเล่าเรียน ...
... ก็ยังมาทำงานในร้านอาหาร เพื่อเป็นรายได้พิเศษสำหรับการไปเที่ยว การ shopping ...
... ก็สุขใดไหนจะเท่า ล้วงกระเป๋าแล้วเจอตัง (ยืม motto อีกทีนะ เพื่อนตี๋) ...
...
... รายได้หลักของ wait จะมาจาก tip ...
... ลูกค้าคนไหนให้ tip น้อย หรือ ไม่ให้ tip เลย ก็จะถูก wait ด่าในใจ ...
... พร้อมกับตราหน้าเอาไว้ ว่าถ้ามาคราวหน้ากรูจะไม่บริการมรึงอีก ...
... บรรดา wait มืออาชีพหลายๆคน ที่เชี่ยวชาญและช่ำชองแล้ว จะคิดว่าตัวเองมีความสามารถพิเศษ ...
... คือคาดเดาได้ว่าลูกค้าชนชาตินี้ น่าจะให้ tip เยอะ ลูกค้าหน้าตาท่าทางแบบนี้ น่าจะให้ tip น้อย ...
... อย่างเช่น คนขาวส่วนใหญ่จะให้ tip ดี แต่คนดำกับพวกแม็กซิกัน ส่วนใหญ่จะให้น้อย ถึงไม่ให้เลย ...
... แล้วก็ให้บริการไปตามคะแนน ตามความรู้สึกที่ที่ตัวเองประเมินลูกค้า ประมาณนั้น ...
...
... ส่วนตัวแล้ว ผมเองไม่ค่อยเห็นด้วยกับแนวคิดนี้เท่าไรนัก ...
... อาจจะด้วยความที่ยังไม่ประสีประสาในวงการ wait ยังไม่เคยเจอลูกค้าที่แย่ๆเท่าไรนัก ...
... รวมถึงอาจจะยังไม่เดือดร้อนกับการ tip ของลูกค้า เพราะยังไงรายได้ต่อ shift ก็ยังคงที่ ...
... ยังเป็น training rate $30/shift อยู่ ก็เลยอาจจะยังไม่อินเท่าไรมั้ง ...
... ผมคิดว่างานของบริกรก็คือบริการ ไม่ว่าลูกค้าจะขาวหรือดำ ไทย จีน หรือ ฝรั่ง ...
... ก็ควรได้รับบริการที่น่าประทับใจเหมือนๆกัน อย่างน้อยๆก็จะได้ประทับใจในร้าน ...
... หรือไม่ก็ดีกว่าการที่เราบริการเห่ยๆไป แต่กลับได้ tip มาดีมาก ...
... เมื่อนั้นจะมานั่งอายตัวเองเอาทีหลัง (ยกเว้นเป็นคนที่ต่อมสำเหนียกอักเสบ ไม่รู้สึกอาย ตายด้าน) ...
...
... จริงอยู่ ที่เราทำงานเพื่อเงิน ...
... แต่เมื่อเข้ามาเป็นเฟืองตัวหนึ่งในร้านแล้ว ก็ควรมองว่าทำงานเพื่อร้านด้วย ...
... แนวคิดในการทำงานที่ดี เมื่อทำงานให้กับที่ไหนก็ควรมองว่าเป็นองค์กร เป็นบริษัทของตนเอง ...
... ไม่ใช่เป็นแค่พนักงาน ทำงานแค่ในส่วนเราไปวันๆ ไม่สนใจว่า บริษัทมีทิศทางไปทางไหน นโยบายเป็นยังไง ...
... อย่างถ้าเงินเดือนเรามาจากการที่บริษัทไปโกงชาวบ้าน ไปเอาเปรียบคนอื่นมา ทำนาบนหลังคน ...
... ไร้จรรยาบรรณ ไร้ศีลธรรม สักแต่เอาคำว่า business มาเป็นข้ออ้างไปวันๆ ...
... แบบนั้นให้เงินเดือนสูงแค่ไหนผมก็คงไม่ทำงานด้วยเหมือนกัน ...
...
... เจ๋งมะ ...
... พวกสปิริทแรงกล้า อุดมการณ์สูงส่งแบบนี้แหละ ...
... ไม่ค่อยมีอันจะกิน กร๊าก ...

 

<< ปลอดภัยไว้ก่อน / Safety First วันที่ยายไม่กลับบ้าน >>

 

(7) Comment

ความคิดเห็นที่ 1

ให้บริการไปตามคะแนนนั่นคือ wait มืออาชีพ ตัวจริง ทำให้มือสมัครเล่นอย่างเราปวดหัวซะงั้น ถึงได้ทิปน้อย TO GO เยอะ เราก็ยังรู้สึกดี อย่างน้อย ร้านก็ขายได้ ไม่ต้องมานั่งปวดหัวกะทิปน้อยอย่างที่มืออาชีพ เค้าเป็นกัน
แต่ถ้ามองอีกอย่าง เรามันเด็ก พก ไม่ค่อยได้สนใจอะไรกะทิปมากมายอยู่แล้ว ถ้าได้เยอะ ก็เที่ยวกะ shopping เยอะ แต่พวกมืออาชีพถ้าได้ทิปน้อยเค้าจะอยู่ยังไง ไหนจะค่า apartment ค่านู่นค่านี้ จิปาถะ ไม่มีใครมาจ่ายให้เหมือนพวกทุน พก ประเด็นนี้ก็น่าเห็นใจพวกมืออาชีพเค้านะ แต่อย่างว่า เวลาไม่พอใจลูกค้าคนไหน หรือว่ารู้ว่าคนไหนให้ทิปน้อย ก็ให้มือสมัครเล่นอย่างเราเข้าไปจัดการทุกที ทำไมเหรอ หยุดคิดเรื่องเงินสักแป๊บ แล้วหันมาให้บริการด้วยใจไม่ได้รึไง บางทีเค้าให้น้อย เพราะคุณไม่บริการเค้า ก็อาจเป็นได้ แต่ก็นะ แต่ละคนก็เจอมาไม่เหมือนกัน แต่อยากเล่าให้ฟัง

KungKing [30 Dec 2007 - 23:04:49 ]


ความคิดเห็นที่ 2

อ่านแล้วจึ๊กเหมือนกันนะ คิดถึงในองค์กร ในบริษัทที่ทำงานอยู่ ตกลงกรูมีจรรยาบรรณกับงานตัวเองรึเปล่าเนี่ย

G_ball_G [31 Dec 2007 - 14:05:54 ]


ความคิดเห็นที่ 3

.... ...

กาบหอย [02 Jan 2008 - 10:00:12 ]


ความคิดเห็นที่ 4

ปีใหม่เป็นไงมั่ง...ที่นี่หนาวโคดๆ...หิมะตกป่ะ ขอวีซ่ามาเล่น สโนว์บอร์ดกัน...

เต้ย [04 Jan 2008 - 8:41:16 ]


ความคิดเห็นที่ 5

เปลี่ยนหน้าเพจแล้ว รูปสวยโคตร

G_ball_G [07 Jan 2008 - 9:55:31 ]


ความคิดเห็นที่ 6

เปลี่ยนหน้าแล้ว ทำไมยังไม่เปลี่ยน จะยังชัดเจนในอยู่ความทรงจำ ให้เป็น จะยัง
ชัดเจนอยู่ในความทรงจำ สักกะที หาาาาา ( กะลังเมาอยู่ ) อิอิ หาเรื่องไปงั้น

KungKing [08 Jan 2008 - 10:26:49 ]


ความคิดเห็นที่ 7

สวัสดีปีใหม่ครับ
ขอให้มีความสุขมากๆนะครับ
ยังไงก็มาอัพบ่อยๆ นะครับ รออ่านอยู่

NuTT [08 Jan 2008 - 16:22:02 ]

 


คุณค่าของการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ทางความคิดนั้น มิอาจประเมินได้
รบกวนกรอกเลขที่เห็นหน่อยนะครับ กัน Spam
3007
นามมือ
อีเมลไว้เสวนา
เนื้อที่โฆษณา


 


Comment Alert (3 วันที่ผ่านมา)

 
Jan 2011
  01:  ย้าย / move
 
Jan 2010
  13:  กะเหรี่ยงหางาน / An Alien Job Seeker
  07:  ยิ่งเล็กยิ่งใหญ่
  01:  เป้าหมายปี 2010
 
Nov 2009
  18:  โชคดีเติมฟรี / Lucky Free Gas
  13:  น้ำน้อยชนะไฟ
 
Oct 2009
  30:  ของส่วนตัว / Privacy
 
Jun 2009
  03:  The Terminal
 
Apr 2009
  28:  วิมาร ภาค ๒
  21:  เมื่อกีตาร์กลายมาเป็นอุปกรณ์หากิน
  19:  ส่งตัวเองเรียนเมืองนอก ประเสริฐจริงเหรอ?
  17:  บกพร่องโดยสุจริต
  12:  สงครามสงกรานต์ / Songkarn War
  08:  วิมาร
  05:  ผู้สอนที่ป้อนไม่เป็น
  03:  ร้านอาหารกับการตลาด
  02:  ฮีโร่กะเหรี่ยง / Alien Saver
 
Mar 2009
  28:  นานาจิตตังค์
  15:  มุขไม่เนียนจะโดนเจี๋ยนเอาง่าย ๆ
  07:  น้องสาวห่างห่าง / a next door sister
  06:  ความงามในหน่อไม้
  04:  ดอกไม้ที่ไร้เกสร / Pollenless Blossom
 
Feb 2009
  13:  ไกลเกินจะคว้าหรือแค่ละสายตาจากมัน?
  09:  เพลงไรดี? / which song?
  01:  กรุงศรีอยุธยาเป็นเมืองอกแตก
 
Jan 2009
  23:  ยินดีกับผมหน่อย
 
Oct 2008
  31:  zombie อาละวาด
  29:  มวยหูฟัง / headphone competition
  21:  ความคาดหวัง คือเหตุแห่งความท้อใจ
  20:  บัญชีความดี ไม่มี 'ขาดทุน'
  16:  Phi Theta Kappa
  13:  คลิปอ้น / Aon's clips
  09:  ตัวแทนแอนด์ผู้พิทักษ์
  07:  ยิ้มสีเลือด / Red Smile
 
Sep 2008
  19:  กระบี่กษัตริย์ในมือจัณฑาล / exploit
  06:  เมื่อระบบมันห่วย / Useless System
  05:  กู้บ้าน / Apartment Recovery
  04:  นานาวาทะทางการเมือง
  03:  สยามเมืองยิ้ม / Land of Smile
 
May 2008
  31:  สิ่งที่เกิดไปแล้ว / it happened
 
Apr 2008
  30:  ลูกค้างี่เง่า / stupid customer
  20:  อาหารไทย ความภูมิใจระดับโลก
  13:  ทำงานร้านอาหาร ทำงานกับชีวิตคน
  05:  Defragmentation
 
Mar 2008
  24:  MSN virus
  19:  แมคบุ๊คอมตะ / undying Macbook
  13:  Bose (อ่านว่าโบส)
  12:  อีเมลมักง่าย / Negligent Email
  07:  การนั่งสมาธิทำให้ฉลาดขึ้น
  04:  ยึดอำนาจ / revolution
  03:  ละอองน้ำแข็งในแสงไฟ / the beautifully-flying snow
 
Feb 2008
  28:  เครื่องซักผ้าเปี่ยมประสบการณ์ / The experienced washer
  25:  hi5 society
  22:  Tip = โลกทั้งใบของใครอีกคน
  21:  อเมริกามหาอำนาจ / America Power
  16:  คุก / Jail
  11:  ตั๋วดัดนิสัย / Habit Controlling Ticket
 
Jan 2008
  30:  Salata
  25:  เมาส์ทรงพลังที่สะดือเน่า / a rotten-naveled mighty mouse
  23:  รูมเมทผู้น่ารัก / how nice my roommate is
  19:  ความรันทดบนท้องถนน / delivery toughness
  09:  คนขับรถ / Delivery
  06:  จดหมายจากหลานชาย / Last Letter
  05:  เสียงสุดท้าย / Last Words
  03:  วันที่ยายไม่กลับบ้าน
 
Sep 2007
  13:  จรรยาบรรณบริกร / Wait Ethic
  10:  ปลอดภัยไว้ก่อน / Safety First
  08:  Day31: Civic's closed deal + Pool Bar
  07:  Day30: a gal-faced man
  06:  Day29: All in one backpack + just smile :)
  05:  Day28: The Red Civic
  04:  Day27: talk to customer + grand mom
  03:  Day26: Windows & Viruses + Civic + busy
  02:  Day25: full-day work + first income :)
  01:  Day24: First photography job + Basketball + wii
 
Aug 2007
  31:  Day23: First Hang Out
  30:  Day22: looking for used car + this world has no secret
  29:  Day21: Start work
  28:  Day20: English in the class
  27:  Day19: Open Semester + Got a job
  26:  Day18: Used books
  25:  Day17: Apply jobs + Basketball @ UD
  24:  Day16: วันนี้ไม่ได้ทำอะไร ไม่ต้องเข้ามานะ
  23:  Day15: two guitar players
  22:  Day14: Fire in the ass hole -_-'
  20:  Day12: Reschedule + Tom Thumb + Fitness
  19:  Day11: Bootcamp, Windows and enjoy Gaming ^^'
  18:  Day10: brown rice
  17:  Day9: Orientation
  16:  Day8: Money Pending + Broccoli and Pork with Oyster Sauce
  15:  Day7: T.B. Test's result & Shopping mall
  14:  Day6: Take order
  13:  Day5: Test of English + first time in transportation
  12:  Day4: Yahoo's maps + first cooking
  11:  Day3: Bangkok City
  10:  Day2: Jet lag
  09:  Day1: First sight
  09:  แค่ฟ้าที่กั้นไว้ / to the land behind the horizon
  09:  สปริงตัว / Take off
  08:  ย่อตัว / packing

....................................

... แสดงความคิดเห็นได้ทุกเรื่องครับ ...
... เรื่องเก่าๆก็ comment ได้ ...
... ไม่ต้องกลัวว่าผมจะไม่ได้อ่าน ...
... ทำระบบเตือนเอาไว้แล้ว ...
... เมนท์มาเถิดครับ ...
... เดี๋ยวผมจะไสหัวเข้าไปอ่านเอง ...
... :) ...

pixel

 


Design & Develop by pixel
© copy right 2008, All rights reserved.

[3384]